Kopschoppers

Blog 82, Kopschoppers

Man overleden na mishandeling

Volgens lokale media op Mallorca zou het slachtoffer op het strand van de badplaats Playa de Palma in elkaar zijn geslagen, waarna hij - terwijl hij op de grond lag - meerdere keren tegen zijn hoofd werd geschopt. Een andere man werd bewusteloos geslagen en drie anderen raakten gewond.

Als iemand hard tegen zijn hoofd wordt geschopt ontstaat een hersenkneuzing. Door de schop ontstaat er een beurse plek in de hersenen, waar zich bloed en vocht ophoopt. Dit neemt ruimte in beslag, waardoor de hersenen worden weggedrukt. Het herstel na een hersenkneuzing varieert enorm, van volledig herstel tot blijvende ernstige handicaps, zoals verlammingen, stoornissen van het zien en horen, epilepsie, desoriëntatie, geheugen-, spraak- en concentratiestoornissen.

Ik begrijp niet wat voor mens je bent als je iemand keihard tegen zijn hoofd schopt. Ik kan me niet voorstellen dat je niet weet dat je daarmee iemand ernstig in gevaar brengt. Er ligt een man op de grond, weerloos, en dan met zijn allen op hem inschoppen, wat ben je dan voor monster? Hoe ziek ben je dan? In de pers wordt gesproken over 'zinloos geweld', een idiote term, het is agressieve criminaliteit.

Is het erger geworden in de loop der jaren? Ik weet het niet, omdat ik zelf gelukkig nooit zoiets heb meegemaakt. Als ik terugdenk aan mijn jeugd dan werd er 'sportief' gevochten. Ik herinner me dat ik wel eens vocht, maar dan werd er niet geslagen. Je probeerde iemand vast te pakken en tegen de grond te werken, een soort worstelen, waarna je op hem ging zitten en hem bij zijn armen pakte. Als die jongen dan 'genade' zei, was het voorbij. Als er op het schoolplein werd gevochten, gingen we er in een kring omheen staan. Het werd als zeer onsportief gezien als een vriendje een vechtjas hielp. Twee tegen één, dat deed je niet. 

Deze mores heeft me waarschijnlijk heel naïef gemaakt in mijn kijk op vechten. Toen ik ooit probeerde een klein jongetje te verdedigen tegen het gepest van een wat grotere tweeling, gingen deze tweelingbroers direct in de aanval. Ze sloegen me beiden met hun tassen en toen ik er één onder mijn arm klemde, beet hij me keihard in mijn oor. Ik was verbijsterd, dit was oneerlijk vechten!

Als volwassene heb ik nooit gevochten, als ik ook maar het idee had dat dat kon gebeuren, ging ik een straatje om of ik gedroeg me onderdanig en toegevend om de ander maar niet bozer te maken. Toen ik op school werkte moest ik soms wel eens optreden. Er was een situatie waarbij ik op twee kleerkasten, die op een schoolfeest waren binnengedrongen, moest toestappen. Dat eindigde met een elleboog op mijn keel terwijl ik tegen een muur werd gedrukt. Ik deed het eerlijk gezegd in mijn broek. Ik werd uit deze situatie gered door een collega die ze met een hoop woorden de school uit wist te werken.

Dat jongetjes tegenwoordig zich minder gelegen laten liggen aan 'sportiviteit' bleek me toen ik, op de fiets naar huis, vlak bij school zag dat een leerling uit de brugklas werd afgetuigd door een jongetje van de basisschool. De brugklasleerling was een beetje een sulletje, die geen enkel verweer had op het agressieve ventje, die hem hard in zijn gezicht stond te slaan. Ik greep in: "hou daarmee op". Nou, dat maakte geen enkele indruk, hij ging gewoon door. Dus pakte ik hem vast. "Blijf met je poten van me af, ouwe zak." Hij probeerde zich te ontworstelen aan mijn greep en begon me tegen mijn schenen te schoppen. De brugklasleerling stond er wezenloos bij te kijken. "Wegwezen", zei ik tegen hem en dat deed hij gelukkig, maar ik zat nog steeds met dat schoppende, tierende jongetje opgescheept. "Kap daarmee", zei ik. "Ik ga mijn vader halen en die slaat je helemaal kapot", schreeuwde dit kind. Ik liet hem los, hij pakte zijn fiets en riep nog een keer dat zijn vader me wel zou weten te vinden.

Nu vraag ik me af: zou zo'n jongetje opgroeien tot een kopschopper?